Skáldskapur minn mun flokkast sem leirburður. Eins og sjá má hef ég hrifist af náttúruperlunni Arnarvatnsheiði, kyrrðinni og dýralífinu þar. Lýsingar mínar á upplifun minni og kringumstæðum er það sem ég hef sett á blað, þó það sé ekki endilega bundin í hefðbundið stuðlaberg. Sumt er jafnvel algerlega abstrakt (atomkveðskapur) og annað er blanda af þessu tvennu. Vona ég að þeir kvæðasnillingar sem lesa þetta móðgist ekki, en ef þeir móðgast bið ég þá forláts.

Arnarvatnsheiði

Efst á Arnarvatnsheiði
ek ég kraftmiklum bíl
er síðsumars sögnvaseiður
sindrar með þvílíkum stíl.

Norður með Norðlingafljóti
nokkuð  er færðin greið
og upp að Helluvaði
þar sem áin er dálítið breið.

Við Úlfsvatn að una sér lengi
auðvelt er hverjum sem er
þar himbrimar hlægja í logni
og hæðast að mér og þér.

Í Álftakróknum er einnig
auðvelt að gamna sér
undrahljómar í ágúst
ei munu gleymast mér.

Að Reykjavatninu reyndist
rosaleg torfæruleið
en fegurðin þar er svo frábær
og fannhvít jökulsins breið.

Skæru perluna að skoða
Skammá við Réttarvatn
í vatninu Arnars að veiða
og vaða út í lænurnar.

Sælureitur í Sesseljuvík
svona líka mikill gróður
ískaldur Eiríksjökull
eykur staðarins hróður.

Taktu þér tíu daga
tjald, svefnpoka og kost
upp á Arnarvatnsheiði
þú  upplifir yndislegt lost.

Aragrúi annarra staða
ótaldir eru hér
upp á Arnarvatnsheiði
áleiðis komdu þér.

KVJ

Á Arnarvatnsheiði.

Í Refsveinuna rak ég stöng
reif þar upp silungsfisk og söng
fjölskrúðug brekka
fékk mér að drekka
nú finnast ei dægrin löng.

Með Gilsbakkaá ég gekk
góðan urriða fekk
glotti við tönn
gleðin er sönn
ég gerði það trekk í trekk.

KVJ

Helreið í veiðibílnum Dídí á Arnarvatnsheiði

Yfir grjótið gnístandi
gamli bíllinn hentist hratt.
Öll var tíkin ískrandi
og ekkert framundan nema hraunið.

Ársæll skipti oft um gír
Ó hve bíllinn nötraði
Eru hérna engar brý
enda mannskapurinn orðinn gegnblautur í sætunum.

Firna akstur um fjöll og láð
flaug hann yfir hraun og sand
brátt var líka byggðum náð
á bökkum Hvítár féll hann dauður niður.

(Endalok voru þau að gert var við bílinn og honum komið til Reykjavíkur og síðan seldur einhverjum bílabraskara

Veiði- og ferðabíll kennaranna í veiðifélagi Garðaskóla í Garðabæ. Bíllinn ætíð kallaður
DíDí 121

Úr skólalífinu í Garðaskóla Garðabæ árin 1974 til 2005

Saga kaffisjóðs (skúffusjóðs skólastjóra) Garðaskóla

Skólastjórinn notaði kaffisjóðinn til að fjármagna ýmis eigin áhugamál við skólann. Algengt var að menn greiddu allháa fjárhæð fyrir kaffi á mánuði. Einhver kennari komst að raun um að í öllum öðrum skólum í Garðabæ var kaffi starfsmanna greitt af bæjarsjóðnum. Gerði hann athugasemd um þetta á kennarafundi og olli þar með skólastjóra mikilli gremju.

Það fór svo að leiðrétting var gerð á kaffisjóðnum og allir starfsmenn fengu kaffið frítt. Nema - skólastjóri gat ekki sætt sig við þessa niðurstöðu að skúffupeningar hans væru horfnir, þannig að hann setti eftirá þá reglu að jafnvel þó bærinn borgaði kaffið, þá skyldi mjólkin út í kaffið greidd af starfsmönnum, en margir notuðu þá mjólk út í kaffið, þannig að (kaffi)+mjólk reikningur hélt áfram að berast starfsmönnum.  Margir, meðal þeirra ég, fóru að drekka svart kaffi, þannig að skúffupeningar skólastjórans urðu æ minni. Um þessa fáránlegu ráðstöfun orti ég þessa vísu:

Vísan var lesin upp á kennarafundi og átti ég ekki upp á pallborðið hjá stjóra eftir þetta.

Tek ég fram að þessi frásögn er eins og málið kom mér fyrir sjónir (og ýmsum fleirum starfsmönnum skólans) og flokkast því undir liðinn: “Mér finnst / Mér fannst” sem er lýsing á málum frá sjónarhóli mínum. Ef einhverjir eru ekki á sama máli, þá þeir um það.

Á kennarastofu var kaffi og rót
kostað af bæjarsjóðnum.
Kunnu menn að meta kjarabót
uns kynnt var ein reglugerð galin:

Mjólkin er ekki innifalin.

Borga menn skyldu beljunnar djús
bæta hallann á sjóðnum.
Margur greiddi mikið ófús
makalaus ráðstöfun talin:

Að ei væri mjólkin innfalin.

Efalaust má hafa af þessu not
er eftirákrafan mun birtast.
“Kaffisjóður er kominn í þrot,
komið með pening í valinn.

Því aldrei var mjólkin  innifalin”.

KVJ

Jólamatur í Garðaskóla

Skólastjórinn bauð starfsmönnum í nafni
bæjarins í jólamat 1998.

Kostnaðurinn við hátíðahöldin (í boði bæjarsjóðs) var samt innheimtur haustið eftir til þess að gera upp skuldir matarfélagsins.

Eina ráðið væri að starfsmenn borguðu þetta sjálfir, enda hvergi í ráðnigarsamningi þeirra frír jólamatur. !!!!

    (Um jólin 1998)

Bræður mínir og systur, borðið núna hér
býð ég nú til veislu með elegans og stæl.
Allir starfsmenn skólans, ásamt þér og mér,
eta skulu og drekka og dansa jólaræl.
Því bæjarsjóður ber sig vel og borgar,
best er því nú að skemmta sér án sorgar.

    (Um haustið 1999)

Annað var nú komið í undrastrokkinn hljóð
er engar færslur dugðu og tómur kaffikassinn.
“Nú safnið þið greyin mín í sameiginlegan sjóð
of seint það verður bráðum að grípa sig í rassinn”.
Skuldirnar við Bónus,  brosandi sem sólin
borguðum menn aumir og þökkuðum fyrir jólin.

KVJ

Þorkell Jóhannsson fimmtugur  frændi. (Guðrún Guðmundsdóttir f. 1836 var sameiginleg langamma okkar beggja )

Þorkell var ekki þrítugur
þennan hlýja vetur
en tvisvar sinnum tvítugur
og tíu árum betur

Ganga skaltu um grýtta láð
göngu-hrólfur mæti
halda skaltu mín hollu ráð
nú hallar undan fæti.

Árin streyma enn um sinn
áratugir líða.
Geturðu ekki Gilli minn
gigt og hrukkur bíða

gamnað þér við að..... yrkja ljóð.

KVJ

Ögmundur Gunnarsson fimmtugur 22. des 2004

Mögur Gunnars Mundur Ög á meti heldur
ennþá svona klár og kaldur
kominn fram á sextugsaldur.

Eigindi sem öll í senn hann í sér felur:
geðveikt kúl og gíga svalur
gamall þulur, fræðahalur.

Lán er þó að Ögmundur sé ekki eldri
og líkist mér í geigum galdri
grályndum á sjötugsaldri.

Þú átt ennþá árafjölda eftir mikinn
þó æskublóminn burt sé rokinn
og brátt þú munir ganga hokinn.

Eftirlátur æ þú vert í orði sönnu
við þína einu ektakvinnu
uppihald og fyrirvinnu.

Börunum þínum blíður vertu af besta sinni
þér svo þessi ávallt unni
og annist þig í karlegunni

Hamingja og velsæld býr í vínsins viðju
drýgðu þessa drottins iðju
drekktu vín úr eigin smiðju.

Mundu að það er manndómsverkið mest af viti
að hafa sófa að hýðisfleti
og hrjóta þar í góðri leti.

Eftir því sem sætara er í sófa sofið
vænkast hagur, lengist lífið
lifna kenndir, fríkkar vífíð.

Fótum undir ferðagarps er fjallakambur
eins og berji ótal trumbur
Aðalvíkur rekadrumbur.

Þótt hann oft í þrákelkninni þrjóskast geti
víðsýnn er í vísdómsliti
vökull eins og Straumnesviti.

Heillaóskir mínar fær sá mæti maður
hálfrar kveðinn aldar óður:
Ögmundur er drengur góður .

KVJ

Starfsmannafélag stofnunarinnar heiðrar suma sem áttu stórafmæli

(En félagið undanskildi 60 ára afmæli undirritaðs (aldursforseta starfsmannafélagsins) en þeir sem urðu 30 ára, 40 ára og 50 ára voru blómum skrýddir í bak og fyrir á stórhátíð skólans.  Uppákoman var afsökað með því að starfsmannasjóðurinn hefði tæmst. Uppákoma þessi skrifaðist ekki á stjórnendur skólans heldur á formenn starfsmannafélagsins: Teiknikennarann og húsvörðinn.

Þetta kom svo sem ekki á óvart, því starfsmannafélagið gleymdi iðulega (viljandi) stórafmælum þeirra sem afmæli áttu í skólafríum.

Enginn texti engin ljóð
enda gleymdist kallinn.
Þessi stefna er þrusugóð
þannig reddast hallinn.

KVJ

Þessi leir var mótaður skólaárið  1978, en þá var Ingvi nokkur Þorkelsson yfirkennari við Garðaskóla. Er hann sterklega grunaður um að hafa bjargað perlum þessum frá því að verða gleymskunni að bráð.

Ýmsum þeim, sem annt er um meistaratök á íslensku ferskeytlunni, þykir rétt að halda til haga athyglisverðum sýnishornum þessarar listar, er upp voru felst á töflu á kennarastofunni í Garðaskóla.

Ekki er ritara kunnugt um alla höfunda eða nákvæman aðdaganda hverrar vísu, en sé svo er þess að sjálfsögðu getið.

Rétt er að taka fram, að innan um og saman við perlurnar er að finna nokkrar skothendar stökur, sem bera ekki hróður Braga vítt, en skerpa andstæður og draga þar með fram kosti hinna.

Ögmundur er maður nefndur, auknefndur hinn illskeytti.  Hann kom með þjósti inn á kennarastofu og hvessti sjónir á Palla Ben, Karl Valgeir, Þröst og gott ef ekki Hörð Rögnvaldsson. Hraut þeim félögum dulrúnum búin vísa af munni:

Kemur inn með kergjubrún,

kastar augnaspjóti.

Ekki mælir orð né rún

Ögmundur hinn ljóti.

Hörður er grunaður um að hafa haft í frammi eftirfarandi bragarbót:

Ögmundur ei ætlar sér

augnaspjótum grýta.

Unaðskonur allar hér

augum til hans líta.

Fram kom betrumbót a la Bólu-Hjálmar:

“Komi nú allir hrafnar hér

  hans á leiði að skíta.”

Fleiri héldu uppi vörnum fyrir Ögmund, sem ekki var á þeim tíma vitað að ætti bragörvar í mæli:

Þegar ýti úti frýs

allir hrafnar garga.

Glaður krás á köldum ís

kroppar hópur varga.

Þeir atburðir gerðust á kennarafundi að Borghildur nokkur Jósúadóttir bað menn að “gera það inni á kennarastofu að loknum fundi…”.   Ekki var öllum ljóst, hvað gera átti, en þrungið ástríðuglott braust fram á varir Þrastar. Þá var kveðið:

Það að gera þykir gott,

þegar girndin býður.

Að Þresti setur þrungið glott,

þegar mjög á ríður.

Þröstur lagðist undir feldinn góða, en stakk svo hausnum undan fótskinninu og kvað:

Þó að glottið þyki ei gott,

þá er mest á ríður.

geyma sumir gumar spott,

en girndin undir sýður.

Sannleikanum verða menn sárreiðastir sannaðist nú eins og svo oft áður. Gætir nokkurrar öfundar í næstu vísu í garð Þrastar vegna starfa hans á heimaslóðum:

Sýður girndin, satt er það,

syndir holdið teyma.

Sumir ríða sitt á hvað,

sumir bara heima.

Ónefndur reið nú Pegasusi á skjön fram á völlinn:

Skeiða vilja breitt og vítt  ( !!!!!!! )

vænir giljafákar.

Girndarbyljir geisa títt,

glottið hylja strákar.

Karl Valgeir leit í hornölduna og mælti:

Glaðir duft í glas við blöndum

glundur drekka rumar.

í hópefli á Horn(a)ströndum

höldum við í sumar.

Páll Ben kvað að tilefnislitlu:

Ingvi kveður æði djarft

um Ögmund, Þröst og fleiri.

Væri bæði vænt og þarft,

að vandræðin yrðu ei meiri.

Og svarið kom:

Mjög er sá halur háll sem áll,

heldur óþjáll reynist mér.

Ljótt er að vera lausmáll Páll,

ljóti gállinn er á þér.

Og þá kom fram gáta (frá ritara þessa pistils).

Læður í hann læsa klóm,

lítið fiður ber hann.

Syngur bí með sætum róm,

segðu mér hver er hann ???

Einhver fingrafim (sbr. rithönd) sendi honum ?? þetta.

Einn er sá í ætt við mann,

óhreint sálarskarnið.

Kveðin vísa kennd við hann,

en kennir öðrum barnið.

Hann sá ástæðu til að svara:

Þig að barna þætti mér

þrekraun mikil.

Fyrir opnum dyrum inni hér.

Áttu lykil?

Loks er hér gullkorn, sem leiddi til þess, að Bragi varð orðlaus og hafði sig á brott sligríðandi Pegasusi.

Komið bæði seint og snemma (!!!!!)

skólann ykkar í. (!!!!)

Ingvi ætlar sig að glenna

ykkur framan í.

Því er svo hér við að bæta, að maður sá er áður var nefndur Ögmundur hinn illskeytti,  gerði sér lítið fyrir og svaraði með vísu nokkurri fornkveðinni og svo áhrifamikilli að flestir töldu vissulega að vísa hans hefði loks þaggað endanlega niður í hinum svokallaða “Braga Pegasusreiðmanni”.  Hann ku hafa farið létt með þetta, þrátt fyrir að einhver teldi e.t.v. að hann “ætti ekki bragarörvar í mæli”.

Rekka ek þekki

á velli ei allfagur

Ingvi nefndur, dordingull.

Njörvar hann níð

um spörfugl sprækan,

þykist mikill

fagmaður Braga. 

Fært á tölvutækt form af Karli Valgeiri

Þetta ár var “nýja skólahúsið við Vífilstaðaveg” tekið í notkun. Hrutu þar nokkrar stökur um lífið og starfið í “þann tíð”.

Valdemar í viltum ræl

velti sér á bakið.

Borghildur hún brosti sæl

barnið fór í lakið.

Og í einni af fyrstu veiðiferðum veiðifélagsins varð þessi vísa til

Vignir hefur víða farið

verið hér og þar.

Ýmsa staði augum barið

frá Alaska til Sansíbar.

Nokkrir fleiri botnar þessarar vísu urðu til og sumir vart birtingarhæfir.

KVJ