Skáldskapur minn mun flokkast sem leirburður. Eins og sjá má hef ég hrifist af náttúruperlunni Arnarvatnsheiði, kyrrðinni og dýralífinu þar. Lýsingar mínar á upplifun minni og kringumstæðum er það sem ég hef sett á blað, þó það sé ekki endilega bundin í hefðbundið stuðlaberg. Sumt er jafnvel algerlega abstrakt (atomkveðskapur) og annað er blanda af þessu tvennu. Vona ég að þeir kvæðasnillingar sem lesa þetta móðgist ekki, en ef þeir móðgast bið ég þá forláts.

Arnarvatnsheiði

Efst á Arnarvatnsheiði
ek ég kraftmiklum bíl
er síðsumars sögnvaseiður
sindrar með þvílíkum stíl.

Norður með Norðlingafljóti
nokkuð  er færðin greið
og upp að Helluvaði
þar sem áin er dálítið breið.

Við Úlfsvatn að una sér lengi
auðvelt er hverjum sem er
þar himbrimar hlægja í logni
og hæðast að mér og þér.

Í Álftakróknum er einnig
auðvelt að gamna sér
undrahljómar í ágúst
ei munu gleymast mér.

Að Reykjavatninu reyndist
rosaleg torfæruleið
en fegurðin þar er svo frábær
og fannhvít jökulsins breið.

Skæru perluna að skoða
Skammá við Réttarvatn
í vatninu Arnars að veiða
og vaða út í lænurnar.

Sælureitur í Sesseljuvík
svona líka mikill gróður
ískaldur Eiríksjökull
eykur staðarins hróður.

Taktu þér tíu daga
tjald, svefnpoka og kost
upp á Arnarvatnsheiði
þú  upplifir yndislegt lost.

Aragrúi annarra staða
ótaldir eru hér
upp á Arnarvatnsheiði
áleiðis komdu þér.

KVJ

Á Arnarvatnsheiði.

Í Refsveinuna rak ég stöng
reif þar upp silungsfisk og söng
fjölskrúðug brekka
fékk mér að drekka
nú finnast ei dægrin löng.

Með Gilsbakkaá ég gekk
góðan urriða fekk
glotti við tönn
gleðin er sönn
ég gerði það trekk í trekk.

KVJ

Helreið í veiðibílnum Dídí á Arnarvatnsheiði

Yfir grjótið gnístandi
gamli bíllinn hentist hratt.
Öll var tíkin ískrandi
og ekkert framundan nema hraunið.

Ársæll skipti oft um gír
Ó hve bíllinn nötraði
Eru hérna engar brý
enda mannskapurinn orðinn gegnblautur í sætunum.

Firna akstur um fjöll og láð
flaug hann yfir hraun og sand
brátt var líka byggðum náð
á bökkum Hvítár féll hann dauður niður.

(Endalok voru þau að gert var við bílinn og honum komið til Reykjavíkur og síðan seldur einhverjum bílabraskara

Veiði- og ferðabíll kennaranna í veiðifélagi Garðaskóla í Garðabæ. Bíllinn ætíð kallaður
DíDí 121

Úr skólalífinu í Garðaskóla Garðabæ árin 1974 til 2005

Saga kaffisjóðs (skúffusjóðs skólastjóra) Garðaskóla

Skólastjórinn notaði kaffisjóðinn til að fjármagna ýmis eigin áhugamál við skólann. Algengt var að menn greiddu allháa fjárhæð fyrir kaffi á mánuði. Einhver kennari komst að raun um að í öllum öðrum skólum í Garðabæ var kaffi starfsmanna greitt af bæjarsjóðnum. Gerði hann athugasemd um þetta á kennarafundi og olli þar með skólastjóra mikilli gremju.

Það fór svo að leiðrétting var gerð á kaffisjóðnum og allir starfsmenn fengu kaffið frítt. Nema - skólastjóri gat ekki sætt sig við þessa niðurstöðu að skúffupeningar hans væru horfnir, þannig að hann setti eftirá þá reglu að jafnvel þó bærinn borgaði kaffið, þá skyldi mjólkin út í kaffið greidd af starfsmönnum, en margir notuðu þá mjólk út í kaffið, þannig að (kaffi)+mjólk reikningur hélt áfram að berast starfsmönnum.  Margir, meðal þeirra ég, fóru að drekka svart kaffi, þannig að skúffupeningar skólastjórans urðu æ minni. Um þessa fáránlegu ráðstöfun orti ég þessa vísu:

Vísan var lesin upp á kennarafundi og átti ég ekki upp á pallborðið hjá stjóra eftir þetta.

Tek ég fram að þessi frásögn er eins og málið kom mér fyrir sjónir (og ýmsum fleirum starfsmönnum skólans) og flokkast því undir liðinn: “Mér finnst / Mér fannst” sem er lýsing á málum frá sjónarhóli mínum. Ef einhverjir eru ekki á sama máli, þá þeir um það.

Á kennarastofu var kaffi og rót
kostað af bæjarsjóðnum.
Kunnu menn að meta kjarabót
uns kynnt var ein reglugerð galin:

Mjólkin er ekki innifalin.

Borga menn skyldu beljunnar djús
bæta hallann á sjóðnum.
Margur greiddi mikið ófús
makalaus ráðstöfun talin:

Að ei væri mjólkin innfalin.

Efalaust má hafa af þessu not
er eftirákrafan mun birtast.
“Kaffisjóður er kominn í þrot,
komið með pening í valinn.

Því aldrei var mjólkin  innifalin”.

KVJ

Jólamatur í Garðaskóla

Skólastjórinn bauð starfsmönnum í nafni
bæjarins í jólamat 1998.

Kostnaðurinn við hátíðahöldin (í boði bæjarsjóðs) var samt innheimtur haustið eftir til þess að gera upp skuldir matarfélagsins.

Eina ráðið væri að starfsmenn borguðu þetta sjálfir, enda hvergi í ráðnigarsamningi þeirra frír jólamatur. !!!!

    (Um jólin 1998)

Bræður mínir og systur, borðið núna hér
býð ég nú til veislu með elegans og stæl.
Allir starfsmenn skólans, ásamt þér og mér,
eta skulu og drekka og dansa jólaræl.
Því bæjarsjóður ber sig vel og borgar,
best er því nú að skemmta sér án sorgar.

    (Um haustið 1999)

Annað var nú komið í undrastrokkinn hljóð
er engar færslur dugðu og tómur kaffikassinn.
“Nú safnið þið greyin mín í sameiginlegan sjóð
of seint það verður bráðum að grípa sig í rassinn”.
Skuldirnar við Bónus,  brosandi sem sólin
borguðum menn aumir og þökkuðum fyrir jólin.

KVJ

Þorkell Jóhannsson fimmtugur  frændi. (Guðrún Guðmundsdóttir f. 1836 var sameiginleg langamma okkar beggja )

Þorkell var ekki þrítugur
þennan hlýja vetur
en tvisvar sinnum tvítugur
og tíu árum betur

Ganga skaltu um grýtta láð
göngu-hrólfur mæti
halda skaltu mín hollu ráð
nú hallar undan fæti.

Árin streyma enn um sinn
áratugir líða.
Geturðu ekki Gilli minn
gigt og hrukkur bíða

gamnað þér við að..... yrkja ljóð.

KVJ

Ögmundur Gunnarsson fimmtugur 22. des 2004

Mögur Gunnars Mundur Ög á meti heldur
ennþá svona klár og kaldur
kominn fram á sextugsaldur.

Eigindi sem öll í senn hann í sér felur:
geðveikt kúl og gíga svalur
gamall þulur, fræðahalur.

Lán er þó að Ögmundur sé ekki eldri
og líkist mér í geigum galdri
grályndum á sjötugsaldri.

Þú átt ennþá árafjölda eftir mikinn
þó æskublóminn burt sé rokinn
og brátt þú munir ganga hokinn.

Eftirlátur æ þú vert í orði sönnu
við þína einu ektakvinnu
uppihald og fyrirvinnu.

Börunum þínum blíður vertu af besta sinni
þér svo þessi ávallt unni
og annist þig í karlegunni

Hamingja og velsæld býr í vínsins viðju
drýgðu þessa drottins iðju
drekktu vín úr eigin smiðju.

Mundu að það er manndómsverkið mest af viti
að hafa sófa að hýðisfleti
og hrjóta þar í góðri leti.

Eftir því sem sætara er í sófa sofið
vænkast hagur, lengist lífið
lifna kenndir, fríkkar vífíð.

Fótum undir ferðagarps er fjallakambur
eins og berji ótal trumbur
Aðalvíkur rekadrumbur.

Þótt hann oft í þrákelkninni þrjóskast geti
víðsýnn er í vísdómsliti
vökull eins og Straumnesviti.

Heillaóskir mínar fær sá mæti maður
hálfrar kveðinn aldar óður:
Ögmundur er drengur góður .

KVJ

Starfsmannafélag stofnunarinnar heiðrar suma sem áttu stórafmæli

(En félagið undanskildi 60 ára afmæli undirritaðs (aldursforseta starfsmannafélagsins) en þeir sem urðu 30 ára, 40 ára og 50 ára voru blómum skrýddir í bak og fyrir á stórhátíð skólans.  Uppákoman var afsökað með því að starfsmannasjóðurinn hefði tæmst. Uppákoma þessi skrifaðist ekki á stjórnendur skólans heldur á formenn starfsmannafélagsins: Teiknikennarann og húsvörðinn.

Þetta kom svo sem ekki á óvart, því starfsmannafélagið gleymdi iðulega (viljandi) stórafmælum þeirra sem afmæli áttu í skólafríum.

Enginn texti engin ljóð
enda gleymdist kallinn.
Þessi stefna er þrusugóð
þannig reddast hallinn.

KVJ

Þessi leir var mótaður skólaárið  1978, en þá var Ingvi nokkur Þorkelsson yfirkennari við Garðaskóla. Er hann sterklega grunaður um að hafa bjargað perlum þessum frá því að verða gleymskunni að bráð.

Ýmsum þeim, sem annt er um meistaratök á íslensku ferskeytlunni, þykir rétt að halda til haga athyglisverðum sýnishornum þessarar listar, er upp voru felst á töflu á kennarastofunni í Garðaskóla.

Ekki er ritara kunnugt um alla höfunda eða nákvæman aðdaganda hverrar vísu, en sé svo er þess að sjálfsögðu getið.

Rétt er að taka fram, að innan um og saman við perlurnar er að finna nokkrar skothendar stökur, sem bera ekki hróður Braga vítt, en skerpa andstæður og draga þar með fram kosti hinna.

Ögmundur er maður nefndur, auknefndur hinn illskeytti.  Hann kom með þjósti inn á kennarastofu og hvessti sjónir á Palla Ben, Karl Valgeir, Þröst og gott ef ekki Hörð Rögnvaldsson. Hraut þeim félögum dulrúnum búin vísa af munni:

Kemur inn með kergjubrún,

kastar augnaspjóti.

Ekki mælir orð né rún

Ögmundur hinn ljóti.

Hörður er grunaður um að hafa haft í frammi eftirfarandi bragarbót:

Ögmundur ei ætlar sér

augnaspjótum grýta.

Unaðskonur allar hér

augum til hans líta.

Fram kom betrumbót a la Bólu-Hjálmar:

“Komi nú allir hrafnar hér

  hans á leiði að skíta.”

Fleiri héldu uppi vörnum fyrir Ögmund, sem ekki var á þeim tíma vitað að ætti bragörvar í mæli:

Þegar ýti úti frýs

allir hrafnar garga.

Glaður krás á köldum ís

kroppar hópur varga.

Þeir atburðir gerðust á kennarafundi að Borghildur nokkur Jósúadóttir bað menn að “gera það inni á kennarastofu að loknum fundi…”.   Ekki var öllum ljóst, hvað gera átti, en þrungið ástríðuglott braust fram á varir Þrastar. Þá var kveðið:

Það að gera þykir gott,

þegar girndin býður.

Að Þresti setur þrungið glott,

þegar mjög á ríður.

Þröstur lagðist undir feldinn góða, en stakk svo hausnum undan fótskinninu og kvað:

Þó að glottið þyki ei gott,

þá er mest á ríður.

geyma sumir gumar spott,

en girndin undir sýður.

Sannleikanum verða menn sárreiðastir sannaðist nú eins og svo oft áður. Gætir nokkurrar öfundar í næstu vísu í garð Þrastar vegna starfa hans á heimaslóðum:

Sýður girndin, satt er það,

syndir holdið teyma.

Sumir ríða sitt á hvað,

sumir bara heima.

Ónefndur reið nú Pegasusi á skjön fram á völlinn:

Skeiða vilja breitt og vítt  ( !!!!!!! )

vænir giljafákar.

Girndarbyljir geisa títt,

glottið hylja strákar.

Karl Valgeir leit í hornölduna og mælti:

Glaðir duft í glas við blöndum

glundur drekka rumar.

í hópefli á Horn(a)ströndum

höldum við í sumar.

Páll Ben kvað að tilefnislitlu:

Ingvi kveður æði djarft

um Ögmund, Þröst og fleiri.

Væri bæði vænt og þarft,

að vandræðin yrðu ei meiri.

Og svarið kom:

Mjög er sá halur háll sem áll,

heldur óþjáll reynist mér.

Ljótt er að vera lausmáll Páll,

ljóti gállinn er á þér.

Og þá kom fram gáta (frá ritara þessa pistils).

Læður í hann læsa klóm,

lítið fiður ber hann.

Syngur bí með sætum róm,

segðu mér hver er hann ???

Einhver fingrafim (sbr. rithönd) sendi honum ?? þetta.

Einn er sá í ætt við mann,

óhreint sálarskarnið.

Kveðin vísa kennd við hann,

en kennir öðrum barnið.

Hann sá ástæðu til að svara:

Þig að barna þætti mér

þrekraun mikil.

Fyrir opnum dyrum inni hér.

Áttu lykil?

Loks er hér gullkorn, sem leiddi til þess, að Bragi varð orðlaus og hafði sig á brott sligríðandi Pegasusi.

Komið bæði seint og snemma (!!!!!)

skólann ykkar í. (!!!!)

Ingvi ætlar sig að glenna

ykkur framan í.

Því er svo hér við að bæta, að maður sá er áður var nefndur Ögmundur hinn illskeytti,  gerði sér lítið fyrir og svaraði með vísu nokkurri fornkveðinni og svo áhrifamikilli að flestir töldu vissulega að vísa hans hefði loks þaggað endanlega niður í hinum svokallaða “Braga Pegasusreiðmanni”.  Hann ku hafa farið létt með þetta, þrátt fyrir að einhver teldi e.t.v. að hann “ætti ekki bragarörvar í mæli”.

Rekka ek þekki

á velli ei allfagur

Ingvi nefndur, dordingull.

Njörvar hann níð

um spörfugl sprækan,

þykist mikill

fagmaður Braga. 

Fært á tölvutækt form af Karli Valgeiri

Þetta ár var “nýja skólahúsið við Vífilstaðaveg” tekið í notkun. Hrutu þar nokkrar stökur um lífið og starfið í “þann tíð”.

Valdemar í viltum ræl

velti sér á bakið.

Borghildur hún brosti sæl

barnið fór í lakið.

Og í einni af fyrstu veiðiferðum veiðifélagsins varð þessi vísa til

Vignir hefur víða farið

verið hér og þar.

Ýmsa staði augum barið

frá Alaska til Sansíbar.

Nokkrir fleiri botnar þessarar vísu urðu til og sumir vart birtingarhæfir.

KVJ

VEIÐISKÝRSLA (1992)

Áin liðaðist lygn niður sandinn og í smábugðum. Við höfðum komið okkur fyrir á bakkanum og reyndum eftir megni að veiða sjóbirting sem sagt var að nóg væri til af í henni.

"Ætli við séum á almennilegum veiðistað hérna" sagði Röggi og henti önglinum með maðki á út í iðuna "eða ættum við að færa okkur aðeins neðar?".

"Þið getið veitt hvar sem ykkur sýnist mín vegna" sagði Gunni dálítið hress, "ég er búinn að gera skyldu mína og ríflega það með því að veiða tvo 5 pundara í gær. Ég læt

ykkur bara um þetta og fer og fæ mér meiri bjór." Hann lagði frá sér stöngina og gekk í átt að jeppanum. Ég hafði gengið dálítið niður með ánni og fundið allveiðilega lænu fram með háu barði og hugðist reyna þar. Rögnvaldur var í vöðlum og kominn yfir ána og lét sitt ekki eftir liggja.

En áin virtist alveg steindauð hvernig sem við beittum veiði-kunnáttu okkar, þannig að við Rögnvaldur ákváðum loks að labba upp að bílnum og athuga hvernig Gunni hefði það. Við vorum líka ásáttir um það að best væri líklega að aka spölkorn niður með ánni og freista þess að finna vænlegri veiðistað. Í jeppanum sat Gunni og hafði líklega sporðrennt einum þremur bláum bjórum til viðbótar þannig að okkur þótti sæma að fá okkur líka einn eða tvo honum til samlætis.

Eftir að við höfðum borið saman bækur okkar um hvað best væri til ráða í ördeyðunni ákváðum við að aka nokkuð niður með ánni og kanna aðstæður þegar nær dragi ósnum. "Það er best að þú keyrir núna Kalli" sagði Gunni sem var bíleigandinn, "ég er orðinn svo helv.. hress af þessum bjór". Ég settist undir stýri og Rögnvaldur sópaði til hliðar hrúgu af tómum  bjórdósum og flöskum þannig að hann kæmist fyrir í aftursætinu. Gunni hagræddi sér í framsætinu og sá um fræðilega þáttinn í sambandi við aksturinn og meðferð jeppans.

Var nú ekið niður allfáfarna jeppaslóð með slóðum bæði til hægri og vinstri á stangli og reyndum við félagarnir að fylgja ætíð þeirri slóð sem virtist mest vera keyrð. Brátt vorum við komnir alllangt frá ánni austur á sandinn. Vegarslóðinn var samt allgreinilegur enn þótt sandbleytur væru farnar að segja til sín á stöku stað. Vegna einstakrar hæfni bílstjórans og aðstoðarmanna hans stöðvuðum við loks upp á dálítilli melöldu þar sem engin hætta var á að bíllinn festi sig og skimuðum þar í allar áttir.

Til norðurs gaf að líta fagra sveit undir bröttum hamrahlíðum með hvítum lækum og fossum sem mynduðu eins konar strik niður hlíðarnar og runnu síðan út á sandinn. Í austri og vestri voru sandar með allháum dröngum upp úr á víð og dreif.  Í suðri var einnig allmikið sandflæmi sem endaði í ós árinnar og síðan í ægifögru sævarbriminu.

En hvað var nú þetta "Er þetta ekki kofi sem er þarna niður undir ósnum strákar" sagði Rögnvaldur. "Jú, ekki ber á öðru, og jafnvel eitthvað sem líkist bíl fyrir framan kofann", sagði ég og lagaði gleraugun þannig að fjarvíddarskynjunin yrði sem best.

"Hvað eruð þið að hugsa strákar, af stað með ykkur að kanna hvað þetta er, það skyldi þó aldrei vera að þarna séu komnir örgustu veiðiþjófar sem loka ósnum með netum " sagði Gunni sem var nú orðinn meira en lítið hress.

Við ókum nú nokkuð greitt eftir sandöldunum og nálguðumst við nú kofann nokkuð fljótt. "Hver fjandinn er á ferðinni, sjáið þið manninn sem kemur hlaupandi þarna eins og hann eigi lífið að leysa neðan frá ósnum" sagði Gunni.  Ég setti þurrkurnar í gang svo betur sæist út um rykugar glerrúðurnar, og við störðum sem steini lostnir á mannrenglu koma hlaupandi nánast á herðablöðunum upp og inn eftir sandinum frá árósnum að kofanum. "Gefðu jeppanum eins og þú getur" sagði Gunni, "þá verðum við kannske á undan mannræflinum að kofanum". Ég setti allt í botn og bíllin söng og hvein á ógnar hraða eftir óslettum sandöldunum.

"Djöfull hleypur maðurinn, hann ætlar að verða á undan okkur, reyndu að keyra hraðar Kalli" sagði annarhvor félaga minni og bíllin fór í loftköstum....

Það stóð á endum, um leið og við renndum í hlað upp með ljós-drapplituðum súbarú kom maðurinn sem hann væri á endaspretti í maraþonhlaupi upp að bílnum okkar.  Þetta var hár og horaður náungi kominn nokkuð til ára sinna, með grásprengt hrokkið hár og stórar útstæðar tennur og bilið milli þeirra var ótrúlega mikið. Hann gekk upp og niður eins og físibelgur enda aðframkominn af hlaupunum. Hann var klæddur í gamaldags gallabuxur og á skyrtunni einni saman með breið axlabönd og uppbrettar ermarnar og handleggina kafloðna. Svitinn bogaði af honum.  Ég vatt niður hliðar-rúðuna á jeppanum og bauð manninum góðan daginn. "Góðan daginn, aha, aha, aha, aha"  svaraði hann dimm-raddaður og saup hveljur eins og loftdæla. "Eru menn að veiða hér um slóðir eða hvað?" spurði ég varfærnislega. "Ja, veiða og ekki veiða" svaraði hann "ég er nú eiginlega að fá mér morgungöngu mér til hressingar". Ja hérna hugsaði ég, morgungöngu og klukkan að verða þrjú, sá er snarruglaður.  "Já, og trimma menn bara svona í morgunsárið hér um slóðir" sagði ég með gætni. "Ja, mikil ósköp" sagði hann og hallaði sér fram og sá innihald jeppans og varð greinilega mest starsýnt á aftursætið þar sem allt óð á súðum í bjórdósum eins og áður greinir. "Ég sé að þið eruð veiðimenn líka og ég sé að hann tekur greinilega best á þann bláa hjá ykkur". Eg var strax með á því að hann átti við Löwenbrau bjór-kassann okkar og vildi því leiða málið inn á aðrar brautir og spurði því hvort hann væri einn á ferðinni og hvort veiðin í ósnum gæfi vel af sér. "Nei, blessaður vertu ekkert að hafa, áin er alveg steindauð og í ósnum veiðir maður að sjálfsögðu ekki, en hvernig er það annars, getið þið kannske séð af smálögg af þessum eðaldrykkjum ykkar. Við erum hérna tveir gjörsamlega þurrbrjósta, hvað segið þið um það annars??" "Neei, þetta er ekkert sem við eigum eftir, nægir okkur ekki einu sinni" svaraði ég og virti nú fyrir mér umhverfið. Við kofagaflinn var borð þar sem glös og tómar vínflöskur lágu og á vinnuborði sem var áfast skúrnum lá spegilfagur sjóbirtingur, eðalfiskur sem geislar sólarinnar spegluðust í.

Til þess að forðast ásælni mannsins í vínföng okkar sáum við að best myndi vera að kveðja kauða og halda burt áður enn hann færi inn og vekti félaga sínn.  "Jæja, vertu blessaður og gangi þér veiðin vel, okkur þykir leitt að geta ekki hjálpað þér um vínföng eða bjór, en ef við eigum leið hingað niður á sandinn aftur er ekki að vita nema að við reynum að hafa eitthvað gott meðferðis." Ég setti bílinn í gír og við ókum snarlega burt.

"Sáuð þið fiskinn sem lá á borðinu" sagði ég við félaga mína. "Já, þetta var stærðar sjóbirtingur" sagði Gunni sem hafði tekið vel eftir öllum kringumstæðum. Við ókum nú dálítið upp sandinn og síðan eftir hliðarslóð í áttina að ánni. Þegar að ánni kom hafði enginn okkar áhuga á að lemja steindáuðan vatnsflötinn með veiðibúnaðinum.  Efst í huga okkar Rögga var sjóbirtingurinn. Við höfðum hvorugur veitt enn sem komið var og dagurinn var að líða frá okkur án þess að nokkur árangur hefði náðst.

"Strákar, hvað segið þið um að renna aftur niður eftir og "díla" við karlinn. Láta hann fá það sem eftir er í Campari óþverranum hans Þorkels og tvo þrjá bjóra og fá í staðinn fiska handa mér og Rögga sem ekkert höfum ennþá veitt" sagði ég.  "Þetta er langeinfaldast því karlskrattinn á áreiðanlega nóg af fiski sem hann hefur veitt í net í ósnum". "Jú, þetta er heillaráð "sagði Gunni og Rögnvaldur var sama sinnis.

Gunni leysti málið með Campari-flöskuna á mjög einfaldan hátt, hann hellti helmingnum af því sem eftir var af víninu yfir í aðra flösku og fyllti hana síða næstum með vatni úr ánni.  Rögnvaldur smalaði saman tveimur eða þremur Löwenbrau bjórum og síðan var haldið á vit furðu-mannsins til þess að gera honum tilboð sem hann gæti ekki hafnað.

Við ókum sem leið lá niður sandöldurnar til kofans. Þegar nær dró sáum við að súbarúinn var farinn.

"Andskotinn, hann er farinn sagði Röggi, lítið á þessu að græða". Samt ókum við nú að kofanum svona frekar til að forvitnast um hagi ábúandans en að gera okkur einhverjar viðskiptavonir.

En hvað haldið þið. Fiskurinn fagri lá þarna ennþá á borðinu. Veiði-græjur og lausafjármunir ábúandanna voru þarna á víð og dreif á hlaðinu en enginn sála sjáanleg.  Við stigum nú út úr bílnum og gengum að kofadyrunum og knúðum dyra.  Enginn ansaði. Rögnvaldur, sem þekktur er fyrir krafta sína, tók þá föstum tökum í hurðarhúninn og opnaði dyrnar sem voru með öllu ólæstar en nokkuð stífar í karminum. Inni var frekar dimmt en greinilegt að tveir menn höfðu sofið þarna og ummerki mikillar drykkju voru greinileg.  Ekki snertum við nokkurn skapaðan hlut þarna hvorki innan dyra né utan, en vorum ekki ánægðir með að finna ekki hvar furðumennirnir geymdu restina af aflanum.

Það var greinilegt að þeir höfðu brugðið sér frá á bílnum, sennilega niður að ósnum eða til nærliggjandi þorps að sækja sér vistir. Hvort sem heldur var skipti okkur ekki máli, og það eina sem komst í huga minn var að fisklausir færum við ekki frá þessum stað.  En nú var úr vöndu að ráða; hver okkar þriggja átti að fá fiskinn?

Það var nokkurn veginn eðlilegt að Gunni fengi hann ekki því Gunni var aflakóngur frá deginum áður. Ég og Rögnvaldur vorum báðir fisklausir og annar dagur var tekinn að halla að kvöldi og útlitið því óglæsilegt.   "Ég hirði fiskinn ef þú vilt hann ekki" sagði ég við Rögnvald "Þetta er tækifæri sem ég læt ekki sleppa úr greipum mér ef þú vilt ekki verða á undan að hirða hann".  Rögnvaldur sem var mjög vandur að virðingu sinni kvast aldrei myndi snerta fisk sem annar maður hefði veitt nema ef um lífið sjálft væri að tefla, en Gunnar sagði "þið farið þó ekki að skilja kvikindið eftir hérna og sjá svo eftir því alla tíð".

Að þessum orðum mæltum slengdi ég fiskinum í plastpoka um leið og Rögnvaldur smellti mynd af öllu saman. Pokanum henti ég inn í bíl og síðan skildum við eftir útþynnt vínið og nokkrar bjórdósir og rituðum eftirfarandi orðsendingu til fyrrverandi eiganda fisksins:

"Við útvegum ykkur hér með þær vistir sem ykkur vanhagaði um, en þar sem enginn er viðstaddur til að greiða fyrir þær tökum við þennan fisk sem pant, eða greiðslu fyrir vikið."

Síðan stukkum við inn í bílinn og ókum burt. Vorum við allir kátir og hressir með þessi málalok þó einkum ég sem taldist vera veiðimaðurinn að þessum fiski. Við bjuggum til haldbæra sögu um það hvar og hvernig fiskur þessi hefði bitið á til þess að segja veiðifélögum okkar er við kæmum saman að kvöldi þessa annars veiðidags.

Í veiðihúsinu hittust síðan allir síðdegis. Farið var í matarboð til kunningja í nærliggjandi þorpi og síðan leikið á als oddi fram eftir lágnættinu í veiðihúsinu. Ég var bílstjóri þetta kvöld og smakkaði því ekki víndropa. Þegar leið á kvöldið fór ég að hafa af því áhyggjur að e.t.v. hefðum við ekki staðið rétt að verki þarna niður við ósana. Mér fannst ég þurfa að fara þarna niður eftir aftur og hitta þessa menn og kanna hvort þeir væru nokkuð ókátir með þessi viðskipti. Ég kom því að máli við Gunna og spurði hann hvort ég mætti ekki renna þarna niður á sandana á bílnum hans og gera endanlega út um viðskipti okkar við mennina.

"Já, blessaður farðu á bílnum, en ég kem ekki með þér, mér líður orðið svo ofboðslega vel hérna" sagði Gunni og tæmdi úr Böddvæser-dós í nánast einum teig. Ég sagði einnig nokkur orð við Rögnvald þegar lítið bar á, tilkynnti honum hvað ég hefði

í hyggju en hann hélt svo áfram að syngja "Íslands stóri sterki ...."  með hinum.

Ég ók nú í rólegheitum eins og leið lá austur þjóðveginn og beygði síðan niður á sandinn. Hjólförin eftir okkur frá því fyrr um daginn voru enn greinileg í sandinum. Ekki var að sjá að neinn annar bíll hefði verið þarna á ferðinni frá því að við vorum þarna. Ljósin á bílnum drógu ekki langt og köfnuðu fljótt í kolsvörtum sandinum.  Ég ók með lágu ljósunum því þá var svæðið næst bílnum betur upplýst. Mér fannst þetta vera líkt og að aka í hálf-gerðri þoku. Þó sá ég slóðina næst bílnum greinilega og leið ljúflega eftir henni. Ég hugsaði mér að sjálfsagt væru mennirnir komnir í kofann og brátt hlyti ég að fara að grilla í einhverja ljóstýru hjá þeim. Kannské væru þeir búnir að slökkva og farnir að sofa og hvað myndi ég gera þá ?

Nú var ég búinn að aka svo lengi að mér fannst ég hlyti að fara að koma á leiðarenda. Ekki bólaði samt neitt á ljóstýru hvað þá heldur á súbarú bíl eða kofa. Ég ók og ók og rýndi í slóðina. Jú mikil ósköp, ég var á réttri leið því hjólförin eftir jeppann frá því fyrr um daginn leyndu sér ekki.

Allt í einu var ég kominn á leiðarenda. Já, hér enduðu hjólförin í sandinum og það var greinilegt að hér höfðum við snúið við fyrr um daginn. Ég stansaði og sneri bílnum og reyndi að lýsa upp umhverfið með bílljósunum. Hér var ekki nokkur einasti kofi og alls enginn súbarú bíll. Þó var þetta greinilega sá staður sem við höfðum snúið á fyrr um daginn og þetta hlaut því vera hlaðið framan við hinn furðulega kofa þar sem maðurinn hafði hlaupið sem allra mest. Hvað var eiginlega á seyði?  Hér voru nú engin verks-ummerki eða mannvistarleifar.  Ég starði fram fyrir mig og færði bílinn nær þeim stað sem ég taldi að kofinn hefði verið á. Ég fór út úr bílnum og gekk um svæðið sem bílljósin lýstu upp. Að lokum fann ég Campariflösku með rauðleitu glundri í. Ég tók flöskuna upp og smakkaði á innihaldinu. Jú, það fór ekki milli mála, þetta var útþynnta glundrið sem við höfðum skilið eftir fyrr um daginn.

Nú var ég viss, þetta var rétti staðurinn en greinilegt að hér var hvorki kofinn, bíllinn né nokkur sála lengur. Mér var farið að lítast illa á blikuna og það var  farið að hvessa dálítið og mér fannst ég heyra drunur í bíl einhver staðar langt úti á sandinum. Samt sá ég hvergi nein ljós. Eg var nú orðinn skelkaður og ákvað að hverfa sem snarast frá þessum dularfulla stað. Í því að ég er að koma mér inn í bílinn heyri ég öskrað úti í myrkr-inu "Þú seldir mér svikið vín, helvítið þitt.       Nú skaltu iðrast ......"  Ég heyrði ekki meir því hálfstjarfur af ótta náði ég að troða mér inn í bílinn og koma honum í gír og af stað. Í sömu andrá sé ég í daufu endurskini afturljósanna að huldumaðurinn nálgast afturstuðarann og í því að bíllinn rótar upp sandinum finn ég að allduglegt högg lendir aftan á bílnum. En bíllinn var fljótur að ná sér á ferð og var brátt kominn á um 50 km hraða og ég sá í speglinum að það dró í sundur milli okkar. Þó hljóp djöfsi enn með ópum og formælingum á eftir mér. Ég sá nú að ég var úr mestri hættu og reyndi að halda ró minni og aka þannig að ég eyðilegði ekki bílinn. Ég vonaði að kauði myndi ekki fara elta mig á súbarúinum, en áttaði mig svo á því að líklega væri hann bara sjónhverfing eins og kofinn og allt sem honum tilheyrði.  Leiðin upp sandana gekk vel, ég ók eins hratt og ég þorði miðað við ástand vegarins og þeirri stund varð ég fegnastur þegar upp á þjóðveginn var komið. Síðan hélt ég sem leið lá að veiðihúsinu og voru félagar mínir enn að syngja ættjarðarsöngva þar.

Ég laumaðist út í kæliklefann þar sem veiðin var geymd til að gæta að því hvort fiskurinn minn væri þar ennþá og gat ekki varist þeirri hugsun að e.t.v. væri hann líka eitthvað yfirnáttúrulegur.   En, sem betur fer, þarna var fiskurinn minn, feitur og fallegur og það lá við að hann brosti til mín. Nei, andsk... er hann virkilega að brosa, nei, þetta var bara ímyndun og ekki óeðlilegt eftir það sem á undan var gengið.

Ég var nú farinn að róast og tók þátt í gleðskapnum með félögum mínum dálitla stund, hreiðraði síðan um mig í svefnpokanum mínum og fékk mér gott konjaksglas og hlutstaði á einn félagann segja lélegan brandara og sofnaði síðan vært.

þegar við vöknuðum snemma næsta morgun var komin suddi og þoka. Það var ætlunin að veiða fram að hádegi og halda síðan heim. Okkur þremenn-ingunum hafði verið úthlutað veiði í vatni einu allnokkuð uppi í heiðinni. Við ókum heim að bæ einum sem stóð undir bröttum hömrum og síðan lá leiðin gangandi upp einstigi eitt mikið nánast beint upp með þessum hömrum. Á leiðinni upp töluðu menn lítið saman, ég var ákveðinn að segja þeim ekki frá ævintýri mínu frá því kvöldið áður en hafði óneitanlega áhyggjur af veiðifélögunum sem áttu að veiða í ánni á sandinum. Hvað myndi nú gerast ef þeir lentu í einhverjum hremmningum út af viðskiptum okkar við huldumennina þar?   Ég vildi ekki hugsa þá hugsun til enda og vonaði að þokan væri þess valdandi að þeir færu sem styttst niður eftir sandinum frá þjóðveginum. Nógu slæmt væri það að villast þar í þokunni þó þeir yrðu ekki fyrir barðinu á ofurölva huldumönnum.  Það versta var að þeir voru á bílnum hans Gunna og því myndi þetta hulduhyski að öllum líkindum ekki þekkja þá frá okkur. Ég hafði orð á þessum áhyggjum mínum við Rögnvald. "Uss, þetta er allt í lagi" sagði Röggi, "hafðu engar áhyggjur af strákunum, þeir eru menn til að hrista af sér svona uppákomur, ef þeir sjá þá annars nokkuð í þessari helv.. þoku".  Já, Röggi gat trútt um talað, hann vissi ekki hvað ég gekk í gegnum kvöldið áður. Hann stóð greinilega í þeirri meiningu að þetta hefðu verið mennskir menn.

Nú gekk veiðin svo vel að ég gleymdi öllum áhyggjum og við nánast mokfiskuðum allir þrír. Þetta var vænn urriði sem tók nánast um leið og kastað var út í vatnið. Nú var komið fram undir hádegi og þokunni að byrja að létta.

Kyrrðin, stórfengleg fegurðin og buslandi fiskurinn gagntók okkur alla þrjá og þegar Gunnar landaði tuttugasta urriðanum sagði hann "Jæja strákar, nú verðum við að hætta og fara að halda niður í byggð svo hina fari ekki að lengja eftir okkur".

Rögnvaldur átti veiðimet þennan morgun en bæði ég og Gunnar höfðum veitt mjög vel.

Það var erfitt en ánægjulegt strit að bera alla veiðina niður klettaslóðina og niður að bænum þangað sem bíllin átti að sækja okkur.  Bíllinn var ekki kominn svo nú sótti að mér uggur vegna hugsanlegra afdrifa félaga okkar sem á honum voru. Við biðum góða stund og klukkan var farin að nálgast tvö. Gunnar var farinn að ræða við bóndann á bænum sem var hinn hressasti náungi og bauð hann okkur að renna með okkur á "vaninum" niður á sandinn til að svipast um eftir jeppanum.

Eftir að hafa ekið nokkra stund sáum við hvar jeppinn hans Gunnars kom akandi á móti okkur. Við þökkuðum bóndanum fyrir ferðina og gengum til móts við félaga okkar sem komu á jeppanum. "Jæja, búnir að veiða eitthvað" sagði ég við Ögmund sem ók jeppanum.  Ögmundur var hár maður vexti og tignarlegur í fasi að öllu jöfnu, en nú var hann niðurlútur og hálfsvekktur. "Þið hafið eyðilagt alla veiði í ánni í gær því hér var ekki branda sjáanleg hvað þá fáanleg" sagði hann. Ég spurði síðan varlega "En urðuð þið varir einhverra mannaferða þarna niður á sandinum sem hafa ef til vill verið búnir að hræra í ánni á undan ykkur ?" "Nei", svaraði Reynir "þið hafið hreinlega eyðilagt ána í gær þegar þið veidduð þennan eina titt sem þið fenguð á land þá". Mér létti, ég varð svo óumræðilega glaður að ég fór í töskuna mína  og náði í konjakspelann og bauð Reyni að og Ögmundi að súpa vel á.

Á heimleiðinni fannst mér samt að félagar mínir í þessari veiðiferð ættu rétt á því að heyra alla söguna um samskiptin við huldumennina á sandinum. Okkur hafði verið dálítið tíðrætt um furðufuglinn sem við hittum þar og undarlegt háttarlag hans.  Ég bað því Rögnvald að sýna ekki myndirnar sem hann tók af hinum dularfulla kofa á sandinum og af fiskinum góða og sagði að ég myndi, þótt síðar yrði gera ýtarlega grein fyrir tilkomu þessa fiskjar.

Hér endar því þessi veiðiskýrsla og verður nú hver og einn að mynda sér skoðun á sekt minni eða sakleysi. Sjálfur tel ég að ég hafi gert það eina rétta og tel að máltækið "sá á fisk sem finnur" gildi, einkum og sér í lagi þegar yfirnáttúrulegar verur eiga hlut að máli. Þó hefur samviska mín ekki fullkomlega sætt sig við það að við þynntum út vínið með vatni. Að lokum má svo bæta því við að aldrei bragðaði ég eins ljúffeingan og bragðgóðan fisk eins og þennan dásamlega sjóbirting sem ég hafði út úr þessum kaupum.

Veiðistaður: Fossálar og Þórutjörn.

Sept/okt 1992. Félagar úr veiðifélagi Garðaskóla.